محتمل‌ترین راه‌های پایان یافتن دنیا از نگاه دانشمندان

دانشمندان شرایطی را که ممکن است موجب مرگ زمین شود، عنوان کرده‌اند.

محتمل‌ترین راه‌های پایان یافتن دنیا از نگاه دانشمندان

اتمسفر زمین، مجاورت ما به خورشید و اتفاقات بی‌شمار زیبای دیگر نه‌تنها موجب زنده‌ماندن و تکامل روی زمین شده‌ است؛ بلکه موجبات شکوفایی موجودات و طبیعت را نیز فراهم کرده‌است. با این حال ما نشسته روی نیمکت‌های کافی‌شاپ یا در حال راه رفتن در خیابان با خودمان فکر می‌کنیم که مورد خارق‌العاده‌ای وجود ندارد.

اما همه‌ی پدیده‌های خوب پایانی هم دارند. روزی خواهد آمد که زمین دیگر مثل اکنون محیط مناسبی برای حیات نخواهد بود. هرچند زندگی روی این سیاره‌ی خاکی احتمالا تا میلیاردها سال دیگر نیز در جریان خواهد بود؛ اما ممکن است همین فردا نیز اتفاقاتی بیفتد و این جریان را متوقف کند. می‌خواهیم درمورد شرایطی که می‌تواند موجب مرگ زمین شود، مختصری صحبت کنیم.
۱- هسته‌ی مذاب زمین ممکن است سرد شود

زمین توسط یک سپر مغناطیسی محافظ به نام مگنتوسفر احاطه شده‌است؛ حفاظی که از زمین در برابر تشعشعات اجرام آسمانی و طوفان‌های خورشیدی محافظت می‌کند.

این میدان مغناطیسی در نتیجه‌ی گردش زمین ایجاد می‌شود که طی آن لایه‌ی ضخیمی از نیکل و آهن مایع (هسته‌ی بیرونی) دور یک توپ جامد فلزی (هسته‌ی درونی) به گردش در‌آمده و موجب ایجاد نیروی مغناطیسی عظیمی می‌شود.

مگنتوسفر ذرات پرانرژی را که از خورشید می‌آید، می‌شکند و اندازه و شکل آن‌ها را به محض برخورد با این فضا تغییر می‌دهد.

جریان حاصل از این ذرات پرانرژی که به جو زمین حمله می‌کنند، می‌تواند موجب ایجاد شفق‌های زیبا شود؛ یا اینکه حتی گاهی می‌تواند موجب ایجاد طوفان‌های ژئومغناطیسی شود.

اما در صورتی‌که هسته زمین سرد شود، مگنتوسفر از بین خواهد رفت و در ادامه سپر حفاظتی ما در برابر بادهای خورشیدی نابود شده و اتمسفر زمین به آهستگی دچار فروپاشی خواهد شد.

سیاره‌ی مریخ که زمانی دارای آب و اتمسفری ضخیم بود، میلیاردها سال پیش دچار این سرنوشت شد و به کره‌ای تقریبا بدون هوا و فاقد حیات، تبدیل شد.

۲. خورشید ممکن است شروع به مردن و گسترش یافتن کند

شاید مهم‌ترین علت وجود ما، خورشید و موقعیت نسبی ما نسبت به آن باشد.

هرچند خورشید هم یک ستاره است و ستاره‌ها سرانجام می‌میرند.

اما اکنون خورشید در نیمه راه زندگی خود است و طی فرایند همجوشی به‌طور منظم هیدروژن را به هلیوم تبدیل می‌کند. این فرایند تا ابد طول نخواهد کشید. میلیاردها سال بعد هیدروژن خورشید تمام می‌شود و کم‌کم مرگ خورشید نیز فرا می‌رسد.

در نتیجه‌ی تمام شدن هیدروژن و فروپاشی هلیوم در خورشید، واکنش‌های انرژی‌زایی اتفاق می‌افتد و لایه های خورشید را به بیرون می‌کشاند و احتمالا سبب کشیده شدن زمین به سمت خورشید نیز خواهد شد و به این ترتیب ما خاکستر خواهیم شد!

فرایند گسترش خورشید نیز می‌تواند موجب شود زمین از مدار خود خارج شود و با سرعت به مسیری نامشخص حرکت کند؛ در این حالت با دور شدن از ستاره خود ممکن است تبدیل به سیاره‌ی سرگردان یخزده‌ای شود.

سیاره‌های سرگردان (سیاره‌های بدون ستاره)، دنیاهایی هستند که طی شکل‌گیری از منظومه‌ی خود به بیرون پرتاب شده‌اند. بر اساس شبیه‌سازی‌های اخیر در واقع تعداد سیاره‌های سرگردان ممکن است صد هزار برابر تعداد ستاره‌های کهکشان راه شیری باشد.

یکی از این سیاره‌های سرگردان می‌تواند وارد منظومه‌ی شمسی شده و زمین را به سمت مداری غیر قابل سکونت و افراطی (در منطقه‌ای به‌شدت سرد یا به شدت گرم) براند. جرمی که به‌اندازه‌ی کافی بزرگ باشد، قادر است؛ حتی زمین را به‌کلی از منظومه‌ی شمسی خارج کند یا موجب برخورد زمین با سیارات مجاور نظیر زهره یا عطارد شود.

در این وضعیت، زمین به عنوان یک سیاره‌ی سرگردان ممکن است تبدیل به گلوله‌ای یخی شود. در همین حین ایجاد یک نیروی گرانشی می‌تواند موجب ایجاد فصول مرگباری (از نظر دمایی) روی زمین شود.

 

منبع : زومیت